|
Art. 38. 1.
Zakazuje się odzysku PCB.
2. Odpady zawierające
PCB mogą być poddawane odzyskowi lub unieszkodliwiane tylko po
usunięciu z tych odpadów PCB, z zastrzeżeniem ust. 3.
3. Jeżeli usunięcie
PCB z odpadów jest niemożliwe, do unieszkodliwienia odpadu zawierającego
PCB stosuje się przepisy dotyczące unieszkodliwiania PCB.
4. PCB powinno
być unieszkodliwiane poprzez spalanie w spalarniach odpadów niebezpiecznych.
5. Dopuszcza się
również jako metody unieszkodliwiania PCB procesy D8, D9, D12
i D15 wymienione w załączniku nr 6 do ustawy, przy zastosowaniu
techniki gwarantującej bezpieczne dla środowiska i zdrowia ludzi
jego unieszkodliwienie.
6. Zakazuje się
spalania PCB na statkach.
7. Posiadacz odpadów
prowadzący działania w celu unieszkodliwienia PCB jest obowiązany
w karcie ewidencji odpadów zamieścić informację o zawartości PCB
w odpadzie.
Art. 39. 1. Oleje
odpadowe powinny być w pierwszej kolejności poddawane odzyskowi
poprzez regenerację, rozumianą jako każdy proces, w którym oleje
bazowe mogą być produkowane przez rafinowanie olejów odpadowych,
a w szczególności przez usunięcie zanieczyszczeń, produktów utleniania
i dodatków zawartych w tych olejach.
2. Jeżeli regeneracja
olejów odpadowych jest niemożliwa ze względu na stopień ich zanieczyszczenia,
określony w odrębnych przepisach, oleje te powinny być poddawane
innym procesom odzysku.
3. Jeżeli
regeneracja lub inne procesy odzysku olejów odpadowych są niemożliwe,
dopuszcza się ich unieszkodliwianie.
4. Posiadacz odpadów
w postaci olejów odpadowych, powstałych w wyniku prowadzonej przez
niego działalności gospodarczej, jeżeli nie jest w stanie we własnym
zakresie wykonać obowiązków określonych w ust. 1 albo ust. 2,
powinien przekazać te odpady podmiotowi gwarantującemu zgodne
z prawem ich zagospodarowanie.
5. Zakazuje się
mieszania olejów odpadowych z innymi odpadami niebezpiecznymi,
w tym zawierającymi PCB, w czasie ich zbierania lub magazynowania,
jeżeli poziom określonych substancji przekracza dopuszczalne wartości.
6. Zakazuje się
zrzutu olejów odpadowych do wód, do gleby lub do ziemi.
7. (UCHYLONY)
Minister właściwy do spraw środowiska, kierując się uwarunkowaniami
technicznymi i technologicznymi procesów odzysku lub unieszkodliwiania
olejów odpadowych, może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić obowiązek
stosowania Polskiej Normy, określającej wymagania dla olejów odpadowych.
Art. 40. 1. Zakazuje
się unieszkodliwiania odpadów polegającego na lokowaniu (zatapianiu)
na dnie mórz, pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu
oraz z przetwarzania tych odpadów.
2. Posiadacz odpadów
pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania
tych odpadów, ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności
w zakresie unieszkodliwiania tych odpadów poprzez ich składowanie,
obowiązany jest do podania we wniosku o to zezwolenie następujących
informacji dotyczących:
1) właściwości fizycznych łącznie z określeniem
postaci (stała, szlam, płynna lub gazowa), chemicznych, biochemicznych
i biologicznych odpadów,
2) toksyczności, trwałości fizycznej, chemicznej
i biologicznej odpadów,
3) akumulowania i biotransformacji składników odpadów
w organizmach żywych lub osadach,
4) podatności odpadów na zmiany fizyczne, chemiczne
i biochemiczne oraz wzajemnego oddziaływania w danym środowisku
z innymi substancjami organicznymi i nieorganicznymi,
5) położenia geograficznego składowiska odpadów
wraz z charakterystyką przyległych obszarów,
6) sposobu opakowania oraz stosowanych sposobów
ograniczania rozprzestrzeniania się odpadów,
7) środków ostrożności podjętych w celu uniknięcia
zanieczyszczenia środowiska.
3. Posiadacz odpadów
pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania
tych odpadów jest obowiązany do prowadzenia monitoringu miejsc
magazynowania tych odpadów.
4. Wojewoda może,
w drodze decyzji, zobowiązać posiadacza odpadów, o którym mowa
w ust. 2, do prowadzenia dodatkowych badań wpływu odpadów na jakość
wód oraz zwiększyć częstotliwość prowadzenia wszystkich badań.
5. Postępowanie
w sprawie wydania decyzji, o której mowa w ust. 4, wszczyna się
z urzędu.
6. Posiadacz odpadów
pochodzących z procesów wytwarzania dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania
tych odpadów jest obowiązany w zbiorczym zestawieniu danych, o
którym mowa w art. 37 ust. 1, dodatkowo zamieścić informację o
ilości siarczanów lub chlorków w odpadach przypadających na Mg
wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
7. Minister właściwy
do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
gospodarki, kierując się właściwościami odpadów oraz ich oddziaływaniem
na środowisko w trakcie długotrwałego składowania, określi, w
drodze rozporządzenia, odpady pochodzące z procesów wytwarzania
dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów, które nie
mogą być unieszkodliwiane przez ich składowanie, oraz dopuszczalne
ilości odpadów wytwarzanych w przeliczeniu na Mg
wyprodukowanego dwutlenku tytanu.
8. Minister właściwy
do spraw środowiska, kierując się właściwościami odpadów oraz
ich oddziaływaniem na środowisko w trakcie długotrwałego składowania,
określi, w drodze rozporządzenia, zakres, obowiązkowe i dodatkowe
badania wpływu odpadów na jakość wód, sposoby, metody referencyjne
badań i warunki prowadzenia monitoringu składowisk odpadów oraz
miejsc magazynowania odpadów pochodzących z procesów wytwarzania
dwutlenku tytanu oraz z przetwarzania tych odpadów.
Art. 41. 1. Odpady
w postaci baterii lub akumulatorów unieszkodliwia się oddzielnie
od innych rodzajów odpadów.
2. Posiadacz odpadów
w postaci baterii lub akumulatorów, powstałych w wyniku prowadzonej
przez niego działalności gospodarczej, jest obowiązany do ich
selektywnej zbiórki, umożliwiającej późniejszy odzysk lub unieszkodliwienie
tych odpadów.
3. Posiadacz odpadów
w postaci baterii lub akumulatorów, który jest osobą fizyczną
niebędącą przedsiębiorcą lub jednostką organizacyjną niebędącą
przedsiębiorcą, powinien zwracać te odpady do punktów ich zbiórki
lub wrzucać do pojemników przeznaczonych na te odpady.
4. Obowiązki, o
których mowa w ust. 1-3, dotyczą posiadaczy odpadów w postaci
baterii lub akumulatorów, które zawierają:
1) powyżej 0,0005% wagowo rtęci lub
2) powyżej 0,025% wagowo kadmu, lub
3) powyżej 0,4% wagowo ołowiu,
4) powyżej 25 mg rtęci na
celę, z wyjątkiem baterii manganowo-alkalicznych, w których poziom
wagowo rtęci nie powinien przekraczać
0,025%.
Art. 42. 1. Zakazuje
się poddawania odzyskowi określonych rodzajów odpadów medycznych
i weterynaryjnych.
2. Minister właściwy
do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające
odpady, określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje odpadów medycznych
i weterynaryjnych, których poddawanie odzyskowi jest zakazane.
3. Minister właściwy
do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
środowiska, kierując się zagrożeniami stwarzanymi przez powstające
odpady, określi, w drodze rozporządzenia, dopuszczalne sposoby
i warunki unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych.
Art. 43. 1. Komunalne
osady ściekowe mogą być stosowane:
1) w rolnictwie, rozumianym jako uprawa wszystkich
płodów rolnych wprowadzanych do obrotu handlowego, włączając w
to uprawy przeznaczane do produkcji pasz,
2) do rekultywacji terenów, w tym gruntów na cele
rolne,
3) do dostosowania gruntów do określonych potrzeb
wynikających z planów gospodarki odpadami, planów zagospodarowania
przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania
terenu,
4) do uprawy roślin przeznaczonych do produkcji
kompostu,
5) do uprawy roślin nieprzeznaczonych do spożycia
i do produkcji pasz.
2. Komunalne osady
ściekowe mogą być stosowane, jeżeli są ustabilizowane oraz przygotowane
odpowiednio do celu i sposobu ich stosowania, w szczególności
przez poddanie ich obróbce biologicznej, chemicznej, termicznej
lub innemu procesowi, który obniża podatność komunalnego osadu
ściekowego na zagniwanie i eliminuje zagrożenie dla środowiska
lub zdrowia ludzi.
3. Przed stosowaniem
komunalne osady ściekowe oraz grunty, na których mają one być
stosowane, powinny być poddane badaniom przez wytwórcę komunalnych
osadów ściekowych.
4. Wytwórca komunalnych
osadów ściekowych jest obowiązany do przekazywania właścicielowi,
dzierżawcy lub innej osobie władającej nieruchomością, na której
komunalne osady ściekowe mają być stosowane, wyników badań oraz
informacji o dawkach tego osadu, które można stosować na poszczególnych
gruntach.
5. Właściciel,
dzierżawca lub inna osoba władająca nieruchomością, na której
komunalne osady ściekowe mają zostać zastosowane w celach określonych
w ust. 1 pkt 1, 4 lub 5, jest zwolniona z obowiązku uzyskania
zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku lub
obowiązku rejestracji, o którym mowa w art. 33 ust. 5, oraz prowadzenia
ewidencji tych odpadów.
6. Zakazuje się
stosowania komunalnych osadów ściekowych:
1) na obszarach parków narodowych i rezerwatów
przyrody,
2) na wewnętrznych terenach ochrony pośredniej
stref ochronnych ujęć wody,
3) w pasie gruntu o szerokości 50 m bezpośrednio
przylegającego do brzegów jezior i cieków,
4) na terenach zalewowych, czasowo podtopionych
i bagiennych,
5) na terenach czasowo zamarzniętych i pokrytych
śniegiem,
6) na gruntach o dużej przepuszczalności, stanowiących
w szczególności piaski luźne i słabogliniaste oraz piaski gliniaste
lekkie, jeżeli poziom wód gruntowych znajduje się na głębokości
mniejszej niż 1,5 m poniżej powierzchni gruntu,
7) na gruntach rolnych o spadku przekraczającym
10%,
8) na obszarach zasilania zbiorników wód podziemnych,
9) na terenach objętych pozostałymi formami ochrony
przyrody niewymienionymi w pkt 1, jeżeli osady ściekowe zostały
wytworzone poza tymi terenami,
10) na terenach położonych w odległości mniejszej
niż 100 m od ujęcia wody, domu mieszkalnego lub zakładu produkcji
żywności,
11) na gruntach, na których rosną rośliny sadownicze
i warzywa, z wyjątkiem drzew owocowych,
12) na gruntach przeznaczonych pod uprawę roślin
jagodowych i warzyw, których części jadalne bezpośrednio stykają
się z ziemią i są spożywane w stanie surowym - w ciągu 18 miesięcy
poprzedzających zbiory i w czasie zbiorów,
13) na gruntach wykorzystywanych na pastwiska i
łąki,
14) na gruntach wykorzystywanych do upraw pod osłonami.
7. Minister właściwy
do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw
rolnictwa, kierując się zasadami ochrony środowiska oraz ochrony
gruntów rolnych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie
muszą być spełnione przy wykorzystywaniu komunalnych osadów ściekowych
na cele, o których mowa w ust. 1, w tym dawki tych osadów, które
można stosować na gruntach, a także zakres, częstotliwość i metody
referencyjne badań komunalnych osadów ściekowych i gruntów, na
których osady te mają być stosowane.
następna
strona »
|
